Vandaag het tweede Nederlandse Welfare Seminar in Osaka.
De organisatie heeft een prachtige concertzaal in het havengebied gehuurd voor de bijeenkomst van vandaag.
De hele fotocollectie hangt op A3 formaat ook aan de wand.
Waaronder ook foto’s van medewerkers, vrijwilligers en cliënten van ‘s Heeren Loo.
De deelnemers aan dit seminar zijn welzijnswerkers, hulpverleners uit de gehandicapten- en ouderenzorg, maar ook cliënten en hun familie zijn aanwezig. Verder een aantal dagbesteding, welzijn- en vrijwilligersorganisaties. Het geluid is goed, de beamer werkt en de tolk doet fantastisch werk.
Het thema van vandaag is sociale inclusie van mensen met een (verstandelijke) beperking.
Gelukkig is Japan verder dan een aantal jaren geleden, maar is het nog zoeken naar een echte sociale inclusie. De stap zetten van 'het zorgen voor' naar een zinvolle actieve bijdrage in de samenleving met oog voor talent en mogelijkheden is een uitdaging. Voor zowel de zorgsector als bedrijven die werkervaringsplaatsen en mogelijke zelfs (deels) betaalde banen willen aanbieden.
Aansluitend is er een lunch voor alle bezoekers en beantwoord ik vragen. Wat mij opvalt is dat er veel gevraagd wordt naar ons systeem. Hoe wij de dingen doen in Nederland, maar niet waarom we ze doen. Dit levert boeiende gesprekken op. Het begint mijns inziens met het hebben van een gedeelde visie. Dat blijkt lastig te zijn vanwege de kleinschalige organisatie van zorg en het ontbreken van onderlinge verbindingen en samenwerkingsverbanden. Een van de medewerkers van Suminoe Welfare Council herkent dit en werkt als bruggenbouwer hard aan een cultuurverandering. Hopelijk heeft dit seminar hier aan bij gedragen. De reacties zijn in elk geval erg positief en hartelijk, er komen veel vragen en er worden gegevens uitgewisseld voor het delen van informatie. Voor mij en de organisatie een zeer geslaagde dag.





Reacties
Een reactie posten